← Αναγεννητικά Νέα · Θεματική βιβλιοθήκη

Θεματική βιβλιοθήκη · Δημοσίευση · 19 Οκτωβρίου 2026

Ποιος πιστοποιεί την αναγεννητική γεωργία; Πρότυπα, έλεγχοι και ουσιαστικές διαφορές

Τι ελέγχουν τα ιδιωτικά πρότυπα, πώς διαφέρουν από τη βιολογική πιστοποίηση και ποια ερωτήματα χρειάζεται να θέσει ένας παραγωγός πριν ενταχθεί.

Μία λέξη, διαφορετικά συστήματα

Η αναγεννητική γεωργία περιγράφει μια προσπάθεια βελτίωσης του αγροοικοσυστήματος. Όταν όμως η λέξη περνά στη συσκευασία, ο καταναλωτής χρειάζεται να γνωρίζει ποιος ορίζει τη βελτίωση και ποιος την ελέγχει. Η ανασκόπηση των Newton και συνεργατών το 2020 κατέγραψε ορισμούς βασισμένους σε πρακτικές, σε αποτελέσματα ή σε συνδυασμό τους. Μια πρακτική, όπως η φυτοκάλυψη, και ένα αποτέλεσμα, όπως η μείωση της διάβρωσης, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Αυτή η διάκριση παραμένει χρήσιμη όταν συγκρίνουμε πρότυπα. [1]

Στις επίσημες πηγές που ελέγξαμε έως τις 19 Οκτωβρίου 2026 δεν εντοπίσαμε ενιαία ευρωπαϊκή πιστοποίηση αγροτικών προϊόντων με την ονομασία «Regen», αντίστοιχη του νομικού συστήματος βιολογικής παραγωγής. Υπάρχουν ιδιωτικά σχήματα με διαφορετικές απαιτήσεις και δημόσια πλαίσια με συγκεκριμένο αντικείμενο. Το CRCF, για παράδειγμα, αφορά πιστοποίηση κλιματικών αποτελεσμάτων και δεν μετατρέπει αυτομάτως ένα τρόφιμο σε «πιστοποιημένα αναγεννητικό».

Τρία παραδείγματα που δεν είναι εναλλάξιμα

Το ROC χρησιμοποιεί ως βάση το USDA Organic και δημοσιεύει απαιτήσεις ισοδυναμίας. Δεν αρκεί να υποθέσουμε ότι οποιοδήποτε πιστοποιητικό γίνεται αυτόματα δεκτό. Το AGW περιγράφει πρόγραμμα στο οποίο ο παραγωγός οργανώνει στόχους, δράσεις και παρακολούθηση μέσω σχεδίου· η ένταξη δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκην βιολογική πιστοποίηση. Το Regenagri δημοσιεύει πλέον Farms v4.0, με αναφερόμενη έναρξη εφαρμογής στις 24 Σεπτεμβρίου 2026 και χωριστό σχέδιο μετάβασης. Επομένως μια παλιά παρουσίαση της v3.3 δεν αρκεί για σημερινή απόφαση. [2] [3] [4]

Δημόσιος ορισμός δεν σημαίνει κρατικό σήμα

Η Καλιφόρνια ολοκλήρωσε τον Ιανουάριο 2025 σύσταση για τον ορισμό της αναγεννητικής γεωργίας στις κρατικές πολιτικές και στα προγράμματα. Η ίδια η CDFA διευκρινίζει ότι αυτό δεν είναι ορισμός για πιστοποίηση ούτε πρόταση ενσωμάτωσης σε νόμο. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί πρέπει να διαβάζουμε την αρμοδιότητα και τον σκοπό κάθε ανακοίνωσης. Η δημόσια αναγνώριση μιας προσέγγισης δεν δημιουργεί από μόνη της σήμα που μπορεί να τυπωθεί στο ελαιόλαδο. [5]

Τι ζητάμε από τον φορέα ελέγχου

Προτείνουμε ο παραγωγός να ζητήσει γραπτώς: το ισχύον πρότυπο, την ταυτότητα του ελεγκτή, τη διάρκεια και το πεδίο του πιστοποιητικού, τις επιτρεπόμενες εισροές, τις υποχρεωτικές μετρήσεις και τη διαδικασία αντιμετώπισης μη συμμορφώσεων. Χρειάζεται ακόμη πλήρης προσφορά κόστους: αρχική επιθεώρηση, επανέλεγχοι, εργαστηριακές αναλύσεις, δικαιώματα σήματος και υποστήριξη αρχείων.

Άλλο είναι να πιστοποιείται συγκεκριμένο αγροτεμάχιο και άλλο ολόκληρη η εκμετάλλευση ή το τελικό προϊόν. Αν ο καρπός αναμειγνύεται στο ελαιοτριβείο, πρέπει να αποδεικνύεται ποια παρτίδα δικαιούται τον ισχυρισμό. Η ανεξαρτησία του ελέγχου και η ιχνηλασιμότητα είναι ουσιαστικές προϋποθέσεις, όχι λεπτομέρειες της γραφειοκρατίας.

Πώς θα το προσεγγίζαμε στους παραδοσιακούς ελαιώνες

Η δική μας πρόταση είναι να προηγηθεί ένα κοινό αρχείο αγροτεμαχίων, πρακτικών και αρχικών μετρήσεων. Να συμφωνηθούν λίγοι, σαφείς δείκτες για εδαφοκάλυψη, διάβρωση, οργανική ουσία, βιολογία, εισροές και παραγωγή. Έπειτα να εξεταστεί ποιο σχήμα αναγνωρίζει αυτή τη δουλειά και ποιος αγοραστής ενδιαφέρεται πραγματικά για το συγκεκριμένο πιστοποιητικό.

Δεν θεωρούμε δεδομένη μια υψηλότερη τιμή πώλησης ούτε προτείνουμε συγκεκριμένο φορέα χωρίς έλεγχο καταλληλότητας για την Ελλάδα. Η πιστοποίηση έχει αξία όταν κάνει τη βελτίωση ελέγξιμη και κατανοητή, με κόστος που αντέχει ο παραγωγός. Η παρακολούθηση του εδάφους παραμένει χρήσιμη ακόμη και όταν η απόφαση για εμπορικό σήμα αναβάλλεται.

← Αναγεννητικά Νέα · Θεματική βιβλιοθήκη